spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Schriftelijke slachtofferverklaring
Hieronder staat de schriftelijke slachtofferverklaring die de familie Noordink tijdens de rechtzaak heeft voorgelezen:


Joanne Noordink, geb. 17-11-1981 – † 11-12-2008

Het is morgen, 25 maart, precies een jaar geleden dat het lichaam van Joanne gevonden werd in de tuin van de verdachte en dat er een einde kwam aan ruim drie maanden gek-makende onzekerheid. Er kwam ook een einde aan ons gelukkige gezinsleven.
12 december 2008 stortte ons leven volledig in elkaar: toen ontdekten we dat Joanne vermist was. En we wisten vanaf het eerste moment dat er iets ergs gebeurd moest zijn. Wij vormen een hecht gezin en we hadden veel contact met elkaar. We wisten eigenlijk ook altijd wel waar de ander was en waar een ieder mee bezig was. Daarom was het voor ons ook moeilijk te verteren dat het zo lang heeft geduurd voordat het onderzoek opgeschaald werd naar een groot rechercheonderzoek. In onze optiek kon het niet anders dan dat er iets ernstigs aan de hand was.
Voor ons waren de drie en een halve maand van vermissing een hel: het niet-weten waar je kind is, de onzekerheid over wat er gebeurd zou kunnen zijn, heeft ons gesloopt: 104 dagen en nachten van zoeken, denken, piekeren, toch proberen hoop te houden, vastklampen aan minuscule strohalmpjes en weer hard neerstorten als het weer niks bleek te zijn. Het was nauwelijks vol te houden. Dankzij geweldige steun van familie, vrienden,  de mensen uit Aalten en uit het hele land is het ons gelukt om overeind te blijven.
En toen, na 104 dagen werd Joanne gevonden, dood, in de tuin van een bekende nota bene……
Dit kon toch niet waar zijn? Aan de onzekerheid kwam een eind, maar een nieuwe periode van pijn en verdriet kwam over ons heen: de grote vraag: WAAROM?? Waarom moest Joanne dood? Wat is er gebeurd? Wat heeft onze dochter allemaal moeten doorstaan?
Gek werden we ervan. We hadden zoveel vragen,  toen en nu nog steeds, worstelen we met de vraag: hoe is toch mogelijk dat iemand na zo’n vreselijke daad 3½ maand zijn mond dicht houdt en ons in die gek-makende onzekerheid laat zitten? Iemand die we kennen nota bene. Hoe is het toch mogelijk dat iemand 3½ maand letterlijk en figuurlijk iedereen om de tuin leidt en iedereen voorliegt, inclusief eigen partner en familie. Hoe is toch mogelijk dat iemand onze website leest en dus weet van ons intense verdriet en gewoon doorgaat alsof er niets gebeurd is. En hoe is het toch mogelijk dat iemand iedere zondag naar de kerk gaat en bidt voor een behouden terugkeer van Joanne, maar ondertussen wel haar dood op zijn geweten heeft. Wij begrijpen er niets van. Het is zo berekenend, zo doortrapt.

Niet alleen wij waren hier kapot van, maar de hele Aaltense bevolking was totaal van slag, want hoe is het toch mogelijk dat je je zo kunt vergissen in iemand? Dat je iemand goed denkt te kennen, maar dat je zo voorgelogen bent en je zo gebruikt voelt. Wie kun je nog vertrouwen?

We hebben duizenden kaarten en brieven gekregen, steunbetuigingen vanuit Aalten, vanuit heel Nederland en ook van buiten Nederland. Duizenden reacties in de vele condoleanceregisters en op de website van Joanne. De immense bloemenzee bij Joanne’s huis en bij haar graf. In Aalten hingen de vlaggen aan de huizen halfstok op de dag dat we Joanne gingen begraven. Het gaf ons allemaal veel steun, maar gaf ons ook gelijk het inzicht dat zoveel mensen door wat er gebeurd was zo ontzettend geschokt waren. Zelfs nu nog, na ruim een jaar, krijgen we nog kaartjes en andere steunbetuigingen van mensen. Niet om wie wij zijn, maar om wie Joanne was en dat zoveel mensen nog zo geschokt zijn door haar dood.

Wat ons ongelofelijk veel verdriet heeft gedaan is dat we geen afscheid hebben kunnen nemen van Joanne, omdat ze pas na 3½ maand gevonden werd. We werden geconfronteerd met een gesloten kist: “hierin ligt uw dochter”. We hebben haar niet meer mogen vasthouden, niets, geen afscheid..…dat is zo intens gemeen. Dat maakt ook het verwerken zo ontzettend moeilijk.

Joanne heeft 3 mnd voordat ze vermoord werd haar haar laten knippen en Goddank vonden we, toen we haar huis leeg moesten ruimen, haar vlechtje haar: nu een waanzinnig kostbaar bezit: het enige tastbare dat we nog van Joanne hebben.
En dan moet je de dood van je innig geliefde kind gaan verwerken, gaan rouwen, maar dat is zo moeilijk, want ze is niet “gewoon” gestorven, maar ze is vermoord!
En alsof dat al niet moeilijk genoeg is, werd er in de periode die volgde een poging gedaan om karaktermoord te plegen op Joanne. In onze optiek werden er leugens verteld en grove insinuaties gedaan om het straatje van de verdachte schoon te poetsen en Joanne in een kwaad daglicht te zetten. Dat heeft ons zo ongelofelijk veel verdriet gedaan, zo diep geraakt, zoveel pijn gedaan. Het is ook zo gemeen, want Joanne kan haar verhaal niet meer vertellen. Zij kan niet meer vertellen wat er die middag gebeurd is. Dus we moeten afgaan op één kant van het verhaal, maar is dat de waarheid? We hebben ernstige twijfels. Waarom is het ons allemaal nog moeilijker gemaakt door deze leugens te vertellen? Waarom dat wroeten in haar privéleven, in haar dagboeken. Waar was dat goed voor? We hadden het gevoel dat we Joanne moesten verdedigen, terwijl zij vermoord is en 3½ maand verborgen is gehouden door de verdachte.
Joanne was een gewone gezonde meid van 27 jaar, een meid die altijd respectvol met anderen omging en zich vooral erg richtte op andere mensen, om hen te helpen. Zichzelf vaak wegcijferde en altijd klaarstond voor anderen. Mensen zeiden vaak tegen ons: Joanne heeft in  27 jaar méér betekend en méér voor een ander gedaan dan menig ander in 80 jaar. Dat moddergooien heeft zij niet verdiend.

17 November j.l. was het de geboortedag van Joanne. We gingen naar haar toe, met een grote bos bloemen, maar i.p.v. naar haar verjaardag, gingen we naar haar graf.

We hebben haar die dag nog één cadeautje kunnen geven: de EO heeft een mooi portret gemaakt over haar leven, over wie Joanne was, voor ons, maar ook voor anderen. Dit portret is bekeken door ruim 200.000 mensen en we hebben honderden reacties gehad n.a.v. deze uitzending. Allemaal mensen die zeer ontroerd waren door het zien van de beelden van Joanne. Joanne, een dijk van een meid, die zoveel heeft betekend voor andere mensen. Ze heeft veel mensen geïnspireerd om ook de handen uit de mouwen te steken en iets te doen voor de mensen die het zelf niet kunnen

Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn als hoe het was. We kampen nog steeds met fysieke en psychische problemen en hierdoor zijn we nog steeds niet in staat ons werk weer helemaal op te pakken. Mijn vrouw Helma kan de functie die zij had niet meer uitoefenen en moet op zoek naar een andere baan. Binnenkort heeft het feit dat wij niet in staat zijn weer volledig te gaan werken ook financiële consequenties. Ook onze zoon Thomas en zijn vriendin Tanja zijn door wat is gebeurd is zwaar beschadigd. Hun leven staat ook volledig op zijn kop. Er zijn zoveel slachtoffers, zoveel mensen die zoveel verdriet hebben omdat Joanne vermoord is. Maar laten we ook  de toenmalige echtgenote van de verdachte, Tamara, en haar familie  niet vergeten. Ook hun leven is totaal verwoest.


Wij moeten opnieuw leren leven, maar nu zonder Joanne, onze dochter waar we zo ontzettend veel van gehouden hebben en zo ontzettend trots op zijn.

We hopen dat degene die verantwoordelijk is voor haar dood, hiervoor zwaar gestraft zal worden.

 
spacer.png, 0 kB