´Iedereen is van Joanne gaan houden’

Aangrijpend portret Arent en Helma Noordink van hun vermoorde dochter (De Telegraaf) door GERARD SMIT Vandaag zou ze 28 jaar worden, Joanne Noordink uit Aalten. Haar moordenaar besliste anders. Op 24 maart 2009 stort de wereld van Arent en Helma Noordink in als blijkt dat het stoffelijk overschot, dat in de tuin van een buurtbewoner is begraven, van hun geliefde dochter is. Aan hun martelende onzekerheid over het lot van de dan al 103 dagen vermiste Joanne is een einde gekomen, maar de nachtmerrie duurt voort. De jonge vrouw is verkracht en vermoord. Een paar dagen na de lugubere vondst wordt de dader, de Iraanse asielzoeker Ehsan B. (33) die een bekende is van Joanne, gearresteerd. In een aangrijpende documentaire, vanavond in de EO-serie ’t Zal je maar gebeuren, blikken Arent en Helma Noordink samen met hun zoon Thomas en schoondochter Tanja terug op hun rampjaar. „En dan zakt de grond onder je voeten vandaan.” Ze zeggen het met een diepe zucht en in hun ogen is de pijn te lezen. Drie maanden lang leefden Arent en Helma tussen hoop en vrees. Van meet af aan weten ze dat het fout zit. Hun sinds 11 december 2008 vermiste Joanne is geen type om zelfmoord te plegen en vijanden heeft ze niet. Integendeel, heel Aalten kent haar als een levenslustige meid die altijd klaar staat voor anderen. Een jaar daarvoor heeft ze in Oeganda een kinderhuis en polikliniek opgericht en ook is ze actief in de plaatselijke kerkgemeenschap. Helma: „Die eerste kerst zonder Joanne was vreselijk. We wilden geen kerstboom en ook geen versiering. Je bidt je suf, hallo u hoort ons toch wel? Maar er gebeurt niks. Met oud en nieuw wilde ik om tien uur naar bed, met oordoppen in.”          Politie Het hele dorp leeft mee met de ouders, de politie kamt meermalen de wijde omgeving uit en Arent doet een emotionele oproep in TROS Vermist. „Er kwamen veel reacties en dat geeft dan toch weer nieuwe hoop. Tot het moment dat je hoort dat de politie vlakbij in een tuin aan het graven is. Dan schrik je je kapot, maar liever duidelijkheid dan misschien nog vijf jaar in onzekerheid”, zegt Arent. Na de onheilstijding dat het inderdaad Joanne is, verandert hun leven voorgoed. Arent met verstikte stem: „Dat hij al die tijd z’n mond heeft gehouden, dat is zo erg. Als Joanne snel was gevonden, dan hadden we tenminste afscheid kunnen nemen van onze dochter, nu konden we alleen een kist aanraken.” Het hele dorp liep op 4 april uit om Joanne de laatste eer te bewijzen. Helma: „Langs de hele route stonden politieagenten als een erehaag. Dan realiseer je je dat Joanne niet alleen belangrijk was voor ons, iedereen is van haar gaan houden.” Arent: „Wat Joanne in Oeganda is begonnen, dat zullen wij afmaken. Hopelijk met steun van velen, zoals ook onze Joanne altijd klaar stond voor anderen.”