spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
11 oktober 2011
Vandaag heeft de Hoge Raad in Den Haag uitspraak gedaan. Het cassatieverzoek is verworpen en dat betekent dat de veroordeling nu definitief en onherroepelijk is.
Zoals jullie weten hebben wij er destijds bewust voor gekozen om op deze website geen aandacht te besteden aan de rechtszaken, omdat we hier geen woorden vuil willen maken aan de moordenaar van Joanne en zijn verdediger.
Maar omdat al die rechtszaken nu eindelijk echt achter de rug zijn, leek het ons wel goed om deze informatie wel op de website te zetten.
Wij zijn erg blij dat we nu een punt kunnen zetten achter alle slopende rechtszittingen bij de rechtbank in Zutphen en het gerechtshof in Arnhem, want we hebben dat als heel zwaar ervaren. We zaten daar vaak met gekromde tenen, met gebalde vuisten, met boosheid, met onbegrip maar vooral met heel veel verdriet. Het moeten luisteren naar de verdediger die probeerde zijn “client” vrij te pleiten door Joanne in een kwaad daglicht te zetten, heeft ons zoveel pijn gedaan……

Maar dat alles willen we nu achter ons laten. We willen ons richten op de toekomst, op ons leven zonder Joanne.
Daar zijn we het afgelopen jaar ook al druk mee bezig geweest en we merken dat het steeds iets beter met ons gaat. We doen ons best uit het dal te klimmen en hoe moeilijk het ook is, we zijn ervan overtuigd dat het ons gaat lukken.

We doen ook ons best om de droom die Joanne had om de mensen in Oeganda te helpen, te realiseren. Samen met een aantal sponsors zetten we het werk voort dat Joanne begonnen is. A.s. donderdag gaat Helma weer voor 12 dagen naar Oeganda om de kinderen op te zoeken, de scholen te bezoeken, afspraken te maken met het ziekenhuis en ook het project te bezoeken. Een dubbel gevoel: enerzijds heel erg trots dat Joanne dit in gang heeft gezet, anderzijds zo verdrietig dat zij zelf niet meer kan zien hoe goed het allemaal gaat.

Wanneer we achterom kijken, willen we kijken naar ons leven mèt Joanne, aan de mooie herinneringen die we hebben aan de 27 jaar dat ze bij ons was. Die herinneringen doen nu nog pijn, maar we hopen zover te komen dat we kunnen glimlachen of lachen om die herinneringen.

We weten dat de Joanne’s Hyves en Facebook pagina nog regelmatig bezocht worden, evenals haar “waarbenjij.nu” website. Daarom willen we die voorlopig nog “in de lucht” houden. We kunnen ons voorstellen dat je je soms weer dichtbij Joanne kunt voelen, wanneer je haar berichtjes weer leest en wanneer je haar foto’s kunt zien.

Nogmaals onze grote dank voor het medeleven, de betrokkenheid en de steun, in welke vorm dan ook. Het heeft ons goed gedaan en doet ons nog steeds goed.

Tot slot nog een paar regels uit het lied van Rob de Nijs, want zo moeten we nu verder…. zo gaan we nu verder….

Vandaag begraaf ik jou in mij 



Dan blijf je leven in mijn leven 

Neem m’n ogen en kijk met mij 

Neem m’n voeten en loop met mij 



Wat je nog doen wou, doe ik erbij 

Vanaf vandaag leef jij in mij

Ik zal twee levens leven 
Met jou in mij …..
 
Mei 2010
Van 11 tot 18 mei zijn wij op uitnodiging van Tros Vermist met een cameraploeg naar Oeganda geweest om een reportage te maken over datgene dat Joanne daar heeft opgestart.  De reportage is vrijdag 21 mei uitgezonden in Tros Vermist (en ook via deze website “In het nieuws” te zien).

Het was een hele indrukwekkende week,  met veel verschillende emoties: intens verdriet om het gemis en schrijnende pijn door haar afwezigheid, maar ook de grote trots om wat Joanne in gang heeft gezet en ook de blijdschap om de kinderen weer te ontmoeten en de grote vorderingen op het project te zien.

Joanne heeft geen toekomst meer, maar dankzij Joanne hebben veel kinderen in Oeganda wèl een toekomst.
joanneanimatiegif.jpg
Het is goed om vast te stellen dat het dóór gaat, haar droom leeft voort, dankzij haar vrienden die vol enthousiasme doorgaan met de stichting Mukwano. En ook dankzij de vmbo-leerlingen van Schaersvoorde en de andere sponsors die allemaal een steentje bijdragen.

Tijdens de live-uitzending van Tros Vermist op 21 mei was het voor ons een grote verrassing dat de “Vergeet-mij-niet” Award postuum aan Joanne werd uitgereikt. Ook nu weer het dubbele gevoel: enerzijds trots, maar anderzijds heel  verdrietig, want Joanne had hier moeten staan om die Award in ontvangst te nemen.
vergeet-mij-niet-award-joanne.jpg
Wij beschouwen deze Award als stimulans om door te gaan met het werk dat Joanne gestart is. En met jullie hulp kunnen we de droom van Joanne waarmaken en kunnen we een aantal kinderen in Oeganda een kans geven op een betere toekomst. Heel veel dank voor jullie betrokkenheid en steun.

Met hartelijke groeten, ook namens Thomas en Tanja,

Arent en Helma
 
Schriftelijke slachtofferverklaring
Hieronder staat de schriftelijke slachtofferverklaring die de familie Noordink tijdens de rechtzaak heeft voorgelezen:


Joanne Noordink, geb. 17-11-1981 – † 11-12-2008

Het is morgen, 25 maart, precies een jaar geleden dat het lichaam van Joanne gevonden werd in de tuin van de verdachte en dat er een einde kwam aan ruim drie maanden gek-makende onzekerheid. Er kwam ook een einde aan ons gelukkige gezinsleven.
12 december 2008 stortte ons leven volledig in elkaar: toen ontdekten we dat Joanne vermist was. En we wisten vanaf het eerste moment dat er iets ergs gebeurd moest zijn. Wij vormen een hecht gezin en we hadden veel contact met elkaar. We wisten eigenlijk ook altijd wel waar de ander was en waar een ieder mee bezig was. Daarom was het voor ons ook moeilijk te verteren dat het zo lang heeft geduurd voordat het onderzoek opgeschaald werd naar een groot rechercheonderzoek. In onze optiek kon het niet anders dan dat er iets ernstigs aan de hand was.
Voor ons waren de drie en een halve maand van vermissing een hel: het niet-weten waar je kind is, de onzekerheid over wat er gebeurd zou kunnen zijn, heeft ons gesloopt: 104 dagen en nachten van zoeken, denken, piekeren, toch proberen hoop te houden, vastklampen aan minuscule strohalmpjes en weer hard neerstorten als het weer niks bleek te zijn. Het was nauwelijks vol te houden. Dankzij geweldige steun van familie, vrienden,  de mensen uit Aalten en uit het hele land is het ons gelukt om overeind te blijven.
En toen, na 104 dagen werd Joanne gevonden, dood, in de tuin van een bekende nota bene……
Dit kon toch niet waar zijn? Aan de onzekerheid kwam een eind, maar een nieuwe periode van pijn en verdriet kwam over ons heen: de grote vraag: WAAROM?? Waarom moest Joanne dood? Wat is er gebeurd? Wat heeft onze dochter allemaal moeten doorstaan?
Gek werden we ervan. We hadden zoveel vragen,  toen en nu nog steeds, worstelen we met de vraag: hoe is toch mogelijk dat iemand na zo’n vreselijke daad 3½ maand zijn mond dicht houdt en ons in die gek-makende onzekerheid laat zitten? Iemand die we kennen nota bene. Hoe is het toch mogelijk dat iemand 3½ maand letterlijk en figuurlijk iedereen om de tuin leidt en iedereen voorliegt, inclusief eigen partner en familie. Hoe is toch mogelijk dat iemand onze website leest en dus weet van ons intense verdriet en gewoon doorgaat alsof er niets gebeurd is. En hoe is het toch mogelijk dat iemand iedere zondag naar de kerk gaat en bidt voor een behouden terugkeer van Joanne, maar ondertussen wel haar dood op zijn geweten heeft. Wij begrijpen er niets van. Het is zo berekenend, zo doortrapt.

Niet alleen wij waren hier kapot van, maar de hele Aaltense bevolking was totaal van slag, want hoe is het toch mogelijk dat je je zo kunt vergissen in iemand? Dat je iemand goed denkt te kennen, maar dat je zo voorgelogen bent en je zo gebruikt voelt. Wie kun je nog vertrouwen?

We hebben duizenden kaarten en brieven gekregen, steunbetuigingen vanuit Aalten, vanuit heel Nederland en ook van buiten Nederland. Duizenden reacties in de vele condoleanceregisters en op de website van Joanne. De immense bloemenzee bij Joanne’s huis en bij haar graf. In Aalten hingen de vlaggen aan de huizen halfstok op de dag dat we Joanne gingen begraven. Het gaf ons allemaal veel steun, maar gaf ons ook gelijk het inzicht dat zoveel mensen door wat er gebeurd was zo ontzettend geschokt waren. Zelfs nu nog, na ruim een jaar, krijgen we nog kaartjes en andere steunbetuigingen van mensen. Niet om wie wij zijn, maar om wie Joanne was en dat zoveel mensen nog zo geschokt zijn door haar dood.

Wat ons ongelofelijk veel verdriet heeft gedaan is dat we geen afscheid hebben kunnen nemen van Joanne, omdat ze pas na 3½ maand gevonden werd. We werden geconfronteerd met een gesloten kist: “hierin ligt uw dochter”. We hebben haar niet meer mogen vasthouden, niets, geen afscheid..…dat is zo intens gemeen. Dat maakt ook het verwerken zo ontzettend moeilijk.

Joanne heeft 3 mnd voordat ze vermoord werd haar haar laten knippen en Goddank vonden we, toen we haar huis leeg moesten ruimen, haar vlechtje haar: nu een waanzinnig kostbaar bezit: het enige tastbare dat we nog van Joanne hebben.
En dan moet je de dood van je innig geliefde kind gaan verwerken, gaan rouwen, maar dat is zo moeilijk, want ze is niet “gewoon” gestorven, maar ze is vermoord!
En alsof dat al niet moeilijk genoeg is, werd er in de periode die volgde een poging gedaan om karaktermoord te plegen op Joanne. In onze optiek werden er leugens verteld en grove insinuaties gedaan om het straatje van de verdachte schoon te poetsen en Joanne in een kwaad daglicht te zetten. Dat heeft ons zo ongelofelijk veel verdriet gedaan, zo diep geraakt, zoveel pijn gedaan. Het is ook zo gemeen, want Joanne kan haar verhaal niet meer vertellen. Zij kan niet meer vertellen wat er die middag gebeurd is. Dus we moeten afgaan op één kant van het verhaal, maar is dat de waarheid? We hebben ernstige twijfels. Waarom is het ons allemaal nog moeilijker gemaakt door deze leugens te vertellen? Waarom dat wroeten in haar privéleven, in haar dagboeken. Waar was dat goed voor? We hadden het gevoel dat we Joanne moesten verdedigen, terwijl zij vermoord is en 3½ maand verborgen is gehouden door de verdachte.
Joanne was een gewone gezonde meid van 27 jaar, een meid die altijd respectvol met anderen omging en zich vooral erg richtte op andere mensen, om hen te helpen. Zichzelf vaak wegcijferde en altijd klaarstond voor anderen. Mensen zeiden vaak tegen ons: Joanne heeft in  27 jaar méér betekend en méér voor een ander gedaan dan menig ander in 80 jaar. Dat moddergooien heeft zij niet verdiend.

17 November j.l. was het de geboortedag van Joanne. We gingen naar haar toe, met een grote bos bloemen, maar i.p.v. naar haar verjaardag, gingen we naar haar graf.

We hebben haar die dag nog één cadeautje kunnen geven: de EO heeft een mooi portret gemaakt over haar leven, over wie Joanne was, voor ons, maar ook voor anderen. Dit portret is bekeken door ruim 200.000 mensen en we hebben honderden reacties gehad n.a.v. deze uitzending. Allemaal mensen die zeer ontroerd waren door het zien van de beelden van Joanne. Joanne, een dijk van een meid, die zoveel heeft betekend voor andere mensen. Ze heeft veel mensen geïnspireerd om ook de handen uit de mouwen te steken en iets te doen voor de mensen die het zelf niet kunnen

Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn als hoe het was. We kampen nog steeds met fysieke en psychische problemen en hierdoor zijn we nog steeds niet in staat ons werk weer helemaal op te pakken. Mijn vrouw Helma kan de functie die zij had niet meer uitoefenen en moet op zoek naar een andere baan. Binnenkort heeft het feit dat wij niet in staat zijn weer volledig te gaan werken ook financiële consequenties. Ook onze zoon Thomas en zijn vriendin Tanja zijn door wat is gebeurd is zwaar beschadigd. Hun leven staat ook volledig op zijn kop. Er zijn zoveel slachtoffers, zoveel mensen die zoveel verdriet hebben omdat Joanne vermoord is. Maar laten we ook  de toenmalige echtgenote van de verdachte, Tamara, en haar familie  niet vergeten. Ook hun leven is totaal verwoest.


Wij moeten opnieuw leren leven, maar nu zonder Joanne, onze dochter waar we zo ontzettend veel van gehouden hebben en zo ontzettend trots op zijn.

We hopen dat degene die verantwoordelijk is voor haar dood, hiervoor zwaar gestraft zal worden.

 
31 december 2009
Vandaag sluiten we het jaar 2009 af; een jaar dat begon met grote onzekerheid en angst over het lot van Joanne, maar wel met hoop op een goede afloop. Inmiddels zijn we een jaar verder en weten we dat onzekerheid heeft plaatsgemaakt voor zekerheid, maar wel die zekerheid die we niet wilden: Joanne is er niet meer. Konden we vorig jaar in de nieuwjaarsnacht nog wensballonnen oplaten, nu rest ons niets anders dan te wensen en te hopen dat het ons in 2010 een beetje zal gaan lukken om ons leven weer op de rails te krijgen. We moeten opnieuw leren leven, maar nu een leven zonder Joanne. Het feit dat ze er NOOIT meer zal zijn en dat het voor altijd voorbij is, vinden we vreselijk moeilijk. En we realiseren ons goed dat dat niet alleen een worsteling is waar wij mee geconfronteerd worden, maar dat ook veel vrienden het hier erg moeilijk mee hebben. En allemaal zoeken we naar manieren om hier mee om te kunnen gaan.

Op 11 december, de dag waarop we erbij stil stonden dat het een jaar geleden was dat Joanne vermoord werd, hebben we op haar graf een steen gelegd uit Bushenyi, Oeganda, de plaats waar ze haar droom wilde realiseren: het bouwen van een kerk, kliniek en een school. Ook hebben we wat zand uit Bushenyi in haar graf gelegd.
Op de steen uit Bushenyi hebben we een plaatje laten maken met de volgende tekst:
 


tekst_op_steen_bushenyi.jpg













je hebt een steen verlegd in een rivier op aarde
weet dat je nooit zult zijn vergeten
je leverde bewijs van jouw bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

Jaren geleden schreven we op onze kerst- en nieuwjaarskaart een tekst met de strekking: wanneer alles om je heen heel donker is, kun je de sterren het beste zien.Zo voelen we dat nu ook heel sterk: we realiseren ons dat er, ook al is het nu soms aardedonker om ons heen, veel sterren te zien zijn. Veel van die sterren worden gevormd door jullie, al die mensen die zich enorm betrokken voelen bij wat er gebeurd is en zo meeleven. We voelen ons echt gesteund en gedragen door zoveel lieve mensen, de duizenden kaartjes, brieven en e-mails, de bloemen die wij mochten ontvangen: teveel om op te noemen en ook teveel om iedereen persoonlijk te bedanken. Maar we zijn jullie hiervoor echt heel dankbaar. Ook de bloemen, kaartjes en attenties die velen van jullie regelmatig naar Joanne’s graf brengen, waarderen we enorm. Hierdoor weten we dat Joanne ook voor jullie heel bijzonder was en dat jullie haar enorm missen.

 

Tot slot willen we jullie een goed 2010 wensen: heb het goed met elkaar, koester de mensen die je lief en dierbaar zijn en geniet intens van de goede momenten samen.  

Hartelijke groeten, mede namens Thomas en Tanja,
Arent en Helma

 

 
16 November 2009
Toch nog een berichtje....
Morgen, dinsdag 17 november, zou Joanne 28 jaar zijn geworden.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Toch willen wij deze dag stilstaan bij Joanne's leven en het goede dat zij in onze levens heeft gebracht. Ze heeft zoveel voor ons en voor anderen betekend.
Het is allemaal heel dubbel, maar toch hopen we dat we in staat zullen zijn om oprecht blij te mogen zijn met het feit dat Joanne 27 jaar een hele belangrijke rol heeft gespeeld in ons leven en in het leven van veel anderen.

Zoals jullie misschien weten zijn wij afgelopen zomer benaderd door de EO met de vraag of wij mee wilden werken aan een documentaire over het leven van Joanne. Aanvankelijk voelden we er niet zoveel voor, want we willen eigenlijk niet zo in de belangstelling staan. Destijds, in de periode van vermissing hadden we de media hard nodig. Nu willen we eigenlijk alleen maar rust. Maar met deze documentaire kregen we de gelegenheid om een mooi en eerlijk beeld te schetsen van wie Joanne was en wat haar dood voor ons betekent.
Alle twijfel over het al dan niet meewerken aan deze documentaire verdween toen we de uitzenddatum hoorden: 17 november, de geboortedag van Joanne. Voor ons was dat een soort teken dat we dit echt moesten doen.
Uit 15 uur beeldmateriaal heeft de EO een documentaire gemaakt van 25 minuten.
Het wordt om 23.30 uur uitgezonden op Ned.2 bij de EO in de serie "Het zal je maar gebeuren". Mochten jullie de uitzending op een ander tijdstip willen zien, kan dat altijd via de website van de EO, via het tabje "TV" en dan klikken naar "Het zal je maar gebeuren" . Zaterdagmorgen 21 november wordt de uitzending ook herhaald op Ned.2
Vanaf woensdagmorgen 18 november is via de website van de EO ook het filmpje te zien dat wij zelf gemaakt hebben toen we in oktober een weekje in Oeganda zijn geweest. Op dat filmpje vertellen verschillende mensen hoe zij Joanne hebben ervaren.
Binnenkort zullen we beide filmpjes ook op deze website proberen te zetten onder het kopje "In het nieuws".

Over ruim drie weken is het een jaar geleden dat Joanne op zo'n vreselijke manier uit ons leven is weggerukt. Het is onbeschrijfelijk door welk diep dal je dan heen gaat, maar we hebben heel veel steun gehad aan de vele kaarten en briefjes die wij van jullie mochten ontvangen. Niet alleen toen, maar ook nu nog steeds krijgen we veel blijken van medeleven en dat doet ons erg goed. Heel veel dank hiervoor! Helaas is het voor ons onmogelijk om jullie hiervoor persoonlijk te bedanken, maar we hopen dat jullie dat begrijpen.

Half september is het grafmonument geplaatst op het graf van Joanne. We weten dat veel mensen daar regelmatig naar toe gaan en ook dat doet ons goed. Voor de mensen die wat verder weg wonen, hier nog wat foto's van Joanne's graf.

Met een hartelijke groet, ook namens Thomas en Tanja,
Arent en Helma

p1010652.jpgp1010657.jpg

 
Maandag 6 april 2009

Donderdag 2 april hebben we Joanne naar haar laatste rustplaats gebracht.

De overweldigende belangstelling, het intense medeleven en de komst van zoveel mensen naar de herdenkingsdienst heeft een diepe indruk op ons gemaakt.

De stille tocht, de vele mensen langs de route, de vlaggen die halfstok hingen en het eresaluut van de politie ontroerde ons enorm. Ook hebben we het erg gewaardeerd dat de pers gepaste afstand heeft gehouden en – voor zover wij het gezien hebben- op een respectvolle manier verslag heeft gedaan.

 

We ervaren (weer) een achtbaan van emoties: zo vreselijk verdrietig dat dit allemaal over onze lieve Joanne gaat, maar ook een groot gevoel van dankbaarheid, dat Joanne voor veel mensen heel veel heeft betekend.

Wij hebben zelf het gevoel dat we op een goede manier afscheid hebben kunnen nemen van Joanne en met dit gevoel moeten we verder.

We moeten nu leren leven zonder Joanne en wat zal dat moeilijk zijn. Wat zullen we haar ontzettend missen.

Maar zoals we in de herdenkingsdienst ook gezegd hebben: Joanne zal in ons verder leven, in onze harten en in onze daden. Wij willen samen met jullie, haar droom realiseren.

Er is door verschillende mensen aan ons gevraagd of wij akkoord gaan met het oprichten van een soort  “Joanne Noordink fonds”. Wij hebben daar goed over nagedacht en besloten dat ons dat geen goed idee lijkt. De stichting Mukwano is eigenlijk Joannes geesteskind en door deze stichting te steunen, kunnen haar dromen gerealiseerd worden. We zijn dankbaar dat een aantal mensen al donaties heeft overgemaakt naar de stichting Mukwano. De vorderingen van de bouw op het project in Bushenyi kunt u volgen via de website www.mukwano.nl

Verder zijn er nog “de 6 kinderen van Joanne”. Samen met familie, een aantal vrienden en collega’s ( en u?) proberen wij ervoor te zorgen dat deze kinderen naar school kunnen en dat de kosten voor levensonderhoud betaald worden.

We zijn erg onder de indruk van het feit dat een groep leerlingen van het Chr. College Schaersvoorde (de school waar wij werkzaam zijn) het initiatief hebben genomen om komende week een schoolbrede actie te organiseren en op die manier ook geld in te zamelen voor deze 6 Oegandese kinderen van Joanne.

Dit is vermoedelijk het laatste bericht dat wij plaatsen op deze website.

Daarom willen we nogmaals van de gelegenheid gebruik maken om onze dankbaarheid uit te spreken over de manier waarop jullie ons gesteund hebben tijdens de 3½ maand van de vermissing van Joanne en toen het vreselijke nieuws ons bereikte dat Joanne niet meer leefde. Heel veel dank voor de geweldige lieve reacties, zowel in het gastenboek als in het condoleanceregister. Verder heel veel dank voor de vele kaarten en brieven, boekjes, bloemen en andere lieve attenties. We hebben ons echt gedragen gevoeld. Bedankt dat jullie er voor ons waren en – hoe raar het misschien ook klinkt- ook veel dank dat jullie er soms ook niet waren……we konden het soms niet meer opbrengen en wilden we zo graag even alleen zijn of samen zijn met Thomas en Tanja.

Dank voor jullie begrip hiervoor.

 

En nu moeten we de draad oppakken, ons leven weer oppakken. Leren te leven zonder Joanne. Het zal heel erg moeilijk worden, maar we willen ons mede laten leiden door de woorden (van Rob de Nijs) die we gehoord hebben in de herdenkingsdienst.

 

Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtend mist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij

Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf je leven in mijn leven
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n voeten en loop met mij
We gaan naar huis toe, wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafel hou ik voor je vrij

We zullen lachen en weer plannen maken
Zal met je slapen en met jou ontwaken
Neem m’n mond en lach met mij
Neem m’n handen en voel met mij
Wat je nog doen wou, doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waar in ze jouw naam noemen
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n hart en leef met mij
Want jouw dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Zal twee levens leven
Met jou in mij

 

Met een hartelijke groet, mede namens Thomas en Tanja,

Arent en Helma

 
Monday April 6th 2009
On Thursday 2nd we took Joanne to her last resting place.
We were very impressed by the hundreds of people who came to the memorial service.
We were deeply touched by so many flags hanging at half mast and the police saluting the hearse. 
We are sad that this was all about our Joanne but also grateful that she meant so much to so many people.
We feel we said goodbye to her in a way Joanne would have appreciated.
But as we said during the memorial service: she will live on in our hearts and in our deeds. Together with your help we want to realise her dream, a better life for the people in Uganda.
Some people suggested to start a Joanne Noordink Foundation. After long consideration we decided this was not such a good idea. The Mukwano Foundation is Joanne’s brainchild and by donating to this Foundation her dreams can be realised Through the Mukwano Foundation the Bushenyi project is in full swing (www.mukwano.nl) .
Together with family, friends and collegues (and you?) we will try and help “her” 6 children in Uganda to go to school and we will pay for their cost of living. We are very impressed by the fact that a group of pupils from our school have taken it upon themselves to raise some money for these children.
 

This will probably be the last update on this website.
Your messages, your cards and letters helped us immensely in carrying on during these past 4 months. Again, thank you so very, very much. Now we must try and find a way to live our lives without Joanne and this will be so hard, we will miss her so much but we will keep one of the songs we played during the service in our minds. 

Today I bury you in me
Not in the earth
Not in that coffin
Not by that headstone
Take my eyes and watch with me
Take my feet and walk with me
Take my mouth and laugh with me
Take my hands and feel with me
Take my heart and live with me
Because your death is over now
From now on you live in me 

(excerpt from a song sung by Rob de Nijs called “Vandaag begraaf ik jou in mij”)

With love,
Thomas and Tanja, Arent and Helma
 
spacer.png, 0 kB